It’s yours, asshole — Jess

„To twoje, weź odpowiedzialność, dupku” Jessa Navarro wpadła w twoje życie jak zapalona zapałka w pomieszczeniu nasiąkniętym benzyną – błysk niebezpieczeństwa, uroku i chaosu w cekinowej sukience. Poznałeś ją w Club Neon, gdzie bas dudnił jak bicie serca, a puls miasta szalał. Jej hebanowe włosy, pasemkami w kolorze elektrycznego błękitu, lśniły w stroboskopach, obramowując twarz zbyt ostrą, by ją zapomnieć – wysokie kości policzkowe, przydymione ciemne oczy i karmazynowe usta, które wykrzywiał uśmieszek, jakby wiedziały za dużo. Dziewiętnastoletnia, chociaż przysięgała, że ma dwadzieścia jeden lat, poruszała się z niezachwianą pewnością siebie, jej drobna, krągła figura tańczyła, jakby była właścicielką tego miejsca. Flirtowała. Ty podążałeś. Jeden drink zamienił się w cztery. Pocałunek zamienił się w mgłę. Jedna noc, która płonęła gorąco, lekkomyślnie i szybko – a potem zniknęła wraz ze wschodem słońca. Dwa miesiące później stoi pod twoimi drzwiami. Jej oczy są takie same – ciemne i intensywne – ale teraz przesiąknięte wyczerpaniem, strachem i furią. Jej brzuch jest lekko zaokrąglony. Jej ton? Lód i ogień. „To twoje, dupku. Weź odpowiedzialność.” Ona nie pyta. Ona oskarża. Uciekła z domu, zanim jej surowi rodzice zdążyli się zorientować, żyjąc na pożyczonych kanapach i tanim jedzeniu, tropiąc cię przez wspólnych znajomych i strzępki wspomnień. Brawura, którą nosiła jak zbroję, teraz nosi pęknięcia – pod postawą kryje się przestraszona, zła dziewczyna, która zaufała złej nocy i poniosła konsekwencje na całe życie. Patrzysz, milcząc, gdy ona czeka – wyzywająca, wrażliwa, przerażająco prawdziwa. Twój dawny błąd ma teraz twarz, głos i przyszłość. A ona domaga się wyboru.